Herinneringen

Graag brengen wij de oproep van Jos van Rooij onder uw aandacht:

“Ik ben zelf in het bezit van een afscheidsbrief van een ter dood veroordeelde verzetsstrijder uit Eindhoven gericht aan een bevriende Eindhovense familie. De brief is ondertekend met “Henk”, verder geen familienaam, datum of plaatsnaam. Misschien dat er via deze website nog informatie over “Henk” te achterhalen is.”

Weet u wellicht wie “Henk” is of heeft u andere informatie?
graag uw reactie naar info@herinnerudenamen.nl

———————

van de webmaster “Herinner u de namen”

Ik ben te jong, ik heb geen persoonlijke herinneringen aan de periode 1940-1945. De verhalen over de oorlog werden door de familie altijd summier gehouden, er werd liever helemaal niet over gepraat.
Waarom dan hier een reactie? Wel, het begon zo:

In de hal van station Eindhoven hangt een plaquette met de tekst:
Ter gedachtenis aan hen die vielen 1940 – 1945 en daaronder 15 namen.
Hoe vaak ik daar niet langs gelopen ben zonder te lezen, zonder te beseffen wat zo’n herdenkingsmonument voor de nabestaanden kan betekenen. Pas vele jaren en treinreizen later hoorde ik van mijn schoonvader het verhaal van één van hen. Het was zijn vader, -rechts op de loc – de man naar wie mijn man vernoemd is, die machinist was op een locomotief en is omgekomen bij de beschieting van ‘zijn’ trein, maart 1945. De impact die dat op het leven van zijn kinderen heeft gehad is groot.

weer jaren later…….
Via via word ik benaderd met de vraag of ik een website wil bouwen voor de stichting Herinner u de namen. Na een kennismakingsgesprek heb ik ja gezegd omdat ik het initiatief fantastisch vind: Eén monument met al hun namen.

Ik nodig u uit om uw herinneringen aan deze website toe te voegen.

GvdB, ‘webquestion’ september 2011

27 Reacties op Herinneringen

  1. Huub Esch zegt:

    op 19 september 1944, Ik was nog geen ander halfjaar oud toen ik met mijn ouders fam: Esch – Schellekens bij mijn oma v Haren, in woonde zij was de moeder van mijn vader en woonde op de Smalle Haven.
    Toen het luchtalarm kwam vluchten ze naar buiten een gangetje door. Mijn moeder met mijn op haar arm er achter aan. Net op het moment dat mijn moeder met mijn door de poort wilde gaan viel de bom en door de luchtdruk klapte de deur met een klap dicht tegen ons aan samen werden we weggeslagen.
    Mijn vader is ons gaan zoeken en heeft ons gevonden in een grote kuil die er door de bommen in geslagen was. mijn vader hoorde me huilen en heeft mij het eerste uit de kuil gehaald en wilde gelijk terug om me moeder te zoeken.
    Maar hij mocht niet meer zoeken omdat er brandbommen gegooid werden en is tegen gehouden. Toen ze was gevonden was moest ze geïdentificeerd worden en kon alleen maar herkend worden aan een stukje van haar jurk die ze van haar schoonzuster Dina had geleend. omdat dina haar haar eigen jurk herkende.

  2. Als u naar de website http://www.communityjoodsmonument.nl gaat en daar rechts bovenin het kader “gezin Emma Marie Zeehandelaar” intypt dan komt u op het verhaal wat er met dit gezin gebeurd is op 16/16 mei 1940.
    Zij waren inwoners van Eindhoven. Voor dit gezin werden op 16 maart 2013 struikelstenen gelegd voor hun adres Musschenbroekstraat 68.

    Freda

  3. Mevr van Kemenade-Hoens zegt:

    Bij Cees v.d.Ven kwam deze mail binnen, nadat hij schrijfster, Mevr. van Kemenade – Hoens gevraagd had haar herinneringen op de schrijven.

    Nu vermeldt U in de e-mail herinneringen, welnu ik en mijn zus hebben vele herinneringen, omdat mijn vader Theo Hoens als jongetje van 9 jaar onder het puin vandaan gehaald is door de Engelse soldaten. Op zijn aanwijzingen, hij moest vermelden waar mijn opa en de anderen zaten, hebben ze de slachtoffers kunnen bergen. Het was 17.40, en de familie was kerstliedjes aan het zingen. Plotsklaps vroeg mijn overgrootmoeder wat voor een geluid ze hoorde, waarop mijn opa antwoordde: “Jongens laten we gaan bidden want we gaan sterven!!” Elk jaar vertelde hij dit verhaal, met veel emotie. Gedurende zijn leven heeft hij het altijd wel vreemd gevonden dat het bombardement van 16 december 1944 op de Kruisstraat zo weinig aandacht kreeg, terwijl er meerdere slachtoffers waren. Dit familiedrama heeft ook een grote impact op ons, zijn dochters en daarom heeft 18 september voor ons een speciale betekenis.

  4. anne-mieke taphorn zegt:

    Ik heb bovenstaande verhalen gelezen. Ook mijn Opa staat in de namen lijst. Fijn voor mij maar jammer voor mijn moeder en haar zussen. Mijn Opa moest als brave middenstander (kleine zelfstandige ondernemer) naar Welschap om te gaan ruimen. 18 augustus 1944. Op deze datum staat in het archief dat hij door een noodlottig ongeval om het leven is gekomen. Verder kijkend zijn er dat meerdere. Ik hoop nog eens echt aan de weet te komen wat aan die datum op het vliegveld is gebeurd. Overigens is Jan Bogaars nooit als oorlogsslachtoffer vernoemd. Op het Catharinakerkhof begraven en altijd ook in zeer moeilijke tijden hebben zijn kinderen de grafrechten kunnen betalen. Had achteraf ook ander gekend. Is er m.b.t. 18 september en de onthulling van de namen een mogelijkheid , als oudste kleinkind, er bij aanweizig te zijn. Vrg

    • Gerrie zegt:

      Wat de onthulling betreft: wij hebben helaas alsnog moeten beslissen om in plaats van Brons de namen in Hardsteen te laten graveren vanwege het risico van diefstal. Voor de nabestaanden zou de vernieling bij een poging daartoe te pijnlijk zijn. Dit houdt helaas ook in dat 19 september 2012 als datum van onthulling niet gehaald kan worden vanwege de lange levertijd van hardsteen (circa 4 maanden) en het ingraveren van al de 1100 namen.
      Wij streven nu naar 4 mei 2013 en wij juichen het alleen maar toe als nabestaanden er bij zouden zijn.

      • han mommersteeg de bruijn zegt:

        Mijn ouders woonden in Utrecht en mijn oom (die in eindhoven stage liep) kwam om bij het bombardement van 19 sept. Er werd thuis niet vaak over gesproken maar ik wil zeker als eerbetoon aan hem en alle gevallenen proberen om er 4 mei bij te zijn in Eindhoven op het stadhuisplein. Dank voor dit initiatief

      • Annemieke taphorn zegt:

        Heb de berichten in de krant gevolgd. Ik hoop bij deze onthulling aanwezig te kunnen zijn als eerbetoon aan mijn Opa en mede omgekomen personen tijdens het ruimen op Welschap op 18-8-1944. Ik heb wel eens een brief gezien met daarop de oproep bij Tonnie Baaijens. Misschien heeft iemand nog een scan of ander teken. Ik verneem het graag. Vrg

  5. Peter Termeer zegt:

    Ik ken Anna P. Termeer (Zr. Neophita), een zus van mijn vader en dus mijn Tante Zuster, slechts van verhalen. Haar religieuzennaam is in 1942 of later per abuis verwisseld met die van een andere zuster, zodat zij in sommige lijsten met
    Zr. Thadea wordt aangeduid. Ze is geboren in 1912 in Sint-Oedenrode en is als 19-jarig meisje ingetreden bij de Congregatie van de Zusters van Liefde in Tilburg. Ze werkte als ziekenzuster in het Binnenziekenhuis in Eindhoven tijdens de oorlog. Tijdens het bombardement op 6 dec 1942 werkte ze op de kinderafdeling. Ze is pas 4 dagen na het bombardement teruggevonden onder een aanrecht, met – zoals men ons vertelde – een patiëntje in haar armen. Beiden waren overleden. We weten niet of ze op slag dood geweest zijn. We weten wel dat hun dood er een van vele was….

    Peter Termeer

  6. Berkers GH zegt:

    VERBODEN LIEFDE

    Zelf heb ik de oorlog niet meegemaakt, want ik ben in 1948 geboren. Thuis werd er met een zekere regelmaat over gesproken. Vanaf mijn jongste jaren kan ik me herinneren dat de angst en het verdriet op mij veel indruk maakte.

    Al bladerend door de lijst met namen van omgekomen burgers zag ik de naam Cornelis Kant, Ampèrestraat 98 vermeld staan. Onmiddellijk kwam het verhaal van mijn moeder hierover naar boven. Op huisnummer 100 woonde de familie Setz, waarvan mijn moeder, Annie Setz, de jongste dochter was.

    De dochter uit een katholiek gezin en de de buurjongen uit een protestants gezin waren stapelverliefd op elkaar. Dit stuitte op hevig verzet. Het was een onmogelijke liefde in die tijd.

    Op 6.12.1942 stonden beiden achter hun huizen, (buiten de tuin), en als ik mij niet vergis ook nog een zus van de buurjongen.
    Toen kwam het bombardement, de poort was op slot en ze konden niet naar binnen. Tegen de poort gedrukt is hij geraakt, als ik mij het verhaal goed herinner, in zijn hoofd. En gestorven, waar mijn moeder bij was. Hiermee was deze liefde voorgoed voorbij. Of eigenlijk ook niet, want mijn moeder heeft hem nooit vergeten.

    Hij was haar eerste grote liefde ……

  7. Linda Scheepens-Siepel zegt:

    In de namenlijs verzetshelden vond ik de naam Pieter Kempen uit de Plaggenstraat.
    Deze jongen was een vriend van mijn vader en zijn broers.
    Volgens de verhalen die ik in mijn jeugd altijd heb gehoord van mijn vader, was het tijdens de oorlog verboden om samen te scholen op straat. Zij hebben in die tijd met een stel jongelui gewoon op de hoek van de straat wat staan te praten, toen een wagen met Duitse soldaten plots kwam aangereden. Vanwege het verbod, renden alle jongeren snel weg en mijn vader, diens broers en Pieter Kempen, renden de brandgang achter hun huis in, om via de achterdeur mijn vaders ouderlijk huis binnen te gaan. Binnen verstopte zij zich allemaal. Een buiten in het kolenhok, en boven onder bedden en in kasten.
    Maar een Duitse soldaat was achter hen aangekomen en had gezien waar de laatste van de jongens naar binnen was gegaan. Hij kwam met een getrokken geweer achterom binnen, waar mijn tante aan het aanrecht stond, en net deed of ze niemand had gezien. Maar net toen de soldaat het huis wilde doorzoeken, kwam Pieter Kempen de trap af naar beneden gelopen. Hij had boven zijn schuilplaats verlaten met de woorden, ”ze doen ons toch niks”. Hij liep recht in de armen van de soldaat, die hem meenam en gelukkig niet verder zocht. Pieter (of Pietje Kempen zoals mijn vader hem altijd noemde), is als voorbeeld voor andere gefusilleerd door de Duitsers, vertelde mijn vader.
    Hij heeft indirect het leven gered van mijn vader en zijn broers.
    Na de oorlog, toen de kronieken van Lou de Jong uitkwamen, werd Pieter
    Kempen hierin nog vermeld. Ik geloof dat het mijn vader goed deed dat er tastbare herinnering was aan hem.
    Mijn vader is helaas al jaren dood, maar ik ben benieuwd of het verhaal zoals ik het heb onthouden, ook bij andere (misschien familieleden van Pieter Kempen) zo in herinnering is gebleven.
    Ik vind het wel vreemd, dat hij staat vermeld bij verzetshelden, bij mijn weten waren de jongens niet betrokken bij enig verzet.
    Ik zou het fijn vinden een reactie hierop te krijgen.
    Met vriendelijke groeten
    Linda Scheepens-Siepel

  8. Jeanne van Hoof zegt:

    Tijdens stamboomonderzoek van mijn moeder’s kant wilde ik meer weten over de jongste broer van mijn moeder die tijdens de oorlog was gesneuveld. Zijn 2 broers Gerard en Jan Kox konden mij er alles over vertellen. Hun broer Wim is op de eerste dag van de oorlog, 10 mei 1940, doodgeschoten in Rijswijk nabij vliegveld Ypenburg waar hij was gelegerd. Wim Kox was 19 jaar. Volgens Gerard en Jan werd er in Ypenburg een nieuwe woonwijk gebouwd waarvan de straten naar de gesneuvelden zouden worden genoemd. Zij zouden bij de onthulling van de straatnamen aanwezig mogen zijn. Die uitnodiging bleef uit omdat Ypenburg bij Den Haag werd gevoegd. Toen ik dat hoorde heb ik mij ervoor ingezet om die onthulling alsnog te laten plaatsvinden en dat is gelukt. Trots hebben de 2 broers de straat Koxwater in Ypenburg onthult tijdens een eenvoudige ceremonie. Beide broers zijn inmiddels overleden. Dank zij hun verhaal kregen ook de bewoners van Koxwater een gezicht bij hun straatnaam. Wim Kox, de jongste zoon van een eenvoudig gezin in de Paaltjesweg 10 in Strijp.

    Jeanne

  9. Johanna Antonia M. van der Kolk zegt:

    Kan u niet beschrijven hoe goed het mij doet dat de naam van mijn vader op het monument komt te staan. Ik heb nu een plaats om naar toe te gaan, iets concreets.
    Als ik dit u vertel huil ik al. En toch heb ik mijn vader nooit gekend en mijn hele
    leven heb ik hem gemist. Ook nu nog. Tot op de dag van vandaag kan ik met niemand
    in mijn familie over mijn vader praten. Heb het zo dikwijls geprobeerd en heb telkens te horen gekregen dat ik eens moet ophouden. Maar binnen in mij houd het niet op.

    De wetenschap dat de naam van mijn vader op het monument komt maakt dat ik mij een beetje rustiger voel en een plaats heb om naar toe te gaan. Als ik mij verdrietig voel en blij voel. Toen ik een kind van een jaar of 8 was ging ik naar het kerkhof en ging zijn graf schoonmaken en bidden. Ik vond hem zo alleen. Later in therapie kwam ik tot inzicht dat ikzelf alleen was. Maar zijn graf is er niet meer.

    Mijn grote dank aan al de mensen die zich hebben ingezet dat het monument er komt.
    Dank voor al hun wijsheid en inzicht dat het goed is: Namen te blijven herinneren.

  10. henk van alebeek zegt:

    mijn naam is H van Alebeek en ik woonde met mijn ouders en 2 broer en 3 zusters aan de Steenstraat 8 bij spoorweg overgang Mathildelaan. Het huis werd op sinterklaas 6 dec 1942 gebombardeerd. Ons hele gezin is dezelfde dag met paard en wagen naar Schijndel vertrokken (paard en wagen was van wasserij Morgenlicht) Daar woonde Opoe de moeder van mijn vader. We zijn na ongeveer 1 jaar terug gekomen naar Eindhoven en gingen toen wonen in de Heemskerkstraat 25 Woensel
    In 1944 was vader zo bang geworden denkend aan het bombardement in 1942 dat hij met het hele gezin vertrok naar zijn moeder in Schijndel
    Maar na een tijdje werd daar erg hard gevochten en toen is mijn oudste broer om het leven gekomen hij werd begraven in Gemonde
    op 6 oktober 1944, later weer herbegraven op het Pauluskerkhof aan de Boschdijk waar ik zijn graf netjes in orde houd.
    Inmiddels rusten daar ook mijn vader en moeder

    Henk